De afgelopen tijd spreek ik veel organisaties die hun BHV-aanpak vernieuwen. Vaak kijken we samen terug.
Wat ging goed? Wat kan beter?
Maar vrijwel altijd komt dezelfde vraag op tafel: hoe nu verder?
Wat mij daarbij steeds opnieuw opvalt, is dit.
Een nieuw BHV-beleid staat vaak verrassend snel op papier.
De echte uitdaging begint daarna. Op de werkvloer.
Van beleid naar praktijk: waar het vaak stokt
In gesprekken met directie, HR, facilitair management en BHV-coördinatoren zie ik telkens hetzelfde patroon.
De uitdaging zit zelden in wat we willen. Bijna altijd in hoe we het organiseren.
BHV-coördinatoren spelen daarin een sleutelrol. Zij moeten het beleid laten landen.
Ze houden overzicht over trainingen en herhalingen. En ze voelen haarfijn aan waar het schuurt.
Tegelijk hoor ik hen vaak zeggen:
- “Het leeft nog niet echt.”
- “Mensen doen het omdat het moet.”
- “Ik ben vooral brandjes aan het blussen in de planning.”
Dat raakt me.
Want deze rol is cruciaal voor veiligheid in de organisatie. En toch belanden BHV-coördinatoren vaak in een reactieve stand.
Niet omdat ze het niet goed doen. Maar omdat overzicht ontbreekt om vooruit te kijken.
En omdat BHV-taken, zelfs voor hen, soms voelen als iets wat ‘erbij’ komt.
Betrokkenheid kun je niet afdwingen
Wat ik in al die gesprekken heb geleerd: betrokkenheid kun je niet afdwingen.
Je zet het niet vast in een protocol. En je krijgt het niet voor elkaar met nóg een reminder.
Betrokkenheid ontstaat pas als mensen:
- snappen waarom BHV belangrijk is,
- worden meegenomen in het verhaal,
- inzicht hebben in hoe ze ervoor staan,
- en voelen dat hun inzet wordt gezien en gewaardeerd.
Daarom help ik organisaties door inzicht te creëren. Niet vanuit controle, maar vanuit begrip.
Vanuit mijn rol bij CURA BHV vertaal ik data naar overzicht en context. Zodat BHV- en trainingsdata niet alleen administratief zijn.
Maar een basis vormen voor het goede gesprek.
Inzicht dat verder gaat dan aantallen
Voor mij gaat inzicht verder dan het aantal getrainde BHV’ers.
In de praktijk kijken we samen ook naar:
- vervallijsten van BHV-certificaten: waar ontstaan straks risico’s?
- no-shows: welke opleidingsplekken blijven ongebruikt?
- annuleringen: door medewerkers of door de organisatie zelf.
- en de kosten die hiermee samenhangen.
Deze cijfers maken iets zichtbaar wat anders onder de radar blijft. Inefficiënties in BHV kosten niet alleen tijd en energie.
Ze kosten ook geld.
Niet om te wijzen.
Niet om af te rekenen.
Maar om samen te kijken:
- waar lekt het?
- wat is structureel?
- en waar kunnen we slimmer organiseren?
Data als hulpmiddel, niet als afrekenmechanisme
Wat ik altijd benadruk: data moet uitnodigen tot gesprek. Niet tot verantwoording.
Inzicht werkt alleen als het helpt om betere keuzes te maken.
Daarom denk ik actief mee over vervolgstappen.
Bijvoorbeeld:
- hoe je verval voorkomt in plaats van achteraf repareert,
- hoe je no-shows vermindert met betere timing en communicatie,
- en hoe je grip krijgt op kosten zonder extra druk op medewerkers.
Doordat ik met veel verschillende BHV-organisaties werk, zie ik wat werkt. Wat in de ene organisatie helpt, blijkt vaak toepasbaar in een andere. Mits je het goed vertaalt naar de eigen praktijk.
Van inzicht naar beweging
Een voorbeeld dat mij is bijgebleven, is hoe organisaties data gebruiken voor positieve stimulans.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het helpt.
Bijvoorbeeld door met een Gouden Brandblusser 🧯.
Voor teams of locaties zichtbaar te waarderen die grip hebben op hun BHV-organisatie.
Geen competitie op cijfers. Wel waardering voor gedrag.
Ik zie dan dat:
- teams nieuwsgierig worden,
- collega’s het gesprek met elkaar aangaan,
- en BHV iets wordt van samen.
Dit is voor mij modern BHV-leiderschap
Voor mij gaat modern BHV-leiderschap niet over meer regels. Of strakker sturen.
Het gaat over eigenaarschap en verantwoordelijkheid.
Over laten zien waar je staat.
Over ruimte creëren om te verbeteren.
En mensen meenemen in het verhaal achter BHV.
Als BHV-coördinator hoef je dat niet alleen te dragen.
Maar je hebt wél de sleutel in handen om BHV levend te houden.
Mijn rol, en die van CURA BHV, is om daarin te ondersteunen.
Te ontlasten. En mee te denken.
Operationeel, tactisch en strategisch.
Waarom dit zo belangrijk is
Wanneer betrokkenheid ontbreekt, wordt BHV iets administratiefs. Iets wat ‘erbij hoort’.
Tot het moment dat het misgaat.
En juist dat willen we voorkomen.
Daarom geloof ik dat inzicht, transparantie en waardering onmisbaar zijn.
Niet als doel op zich.
Maar als middel om mensen scherp, betrokken en verantwoordelijk te houden.
Tot slot
Beleid aanpassen is nodig.
Maar betrokkenheid vasthouden is bepalend.
Wil je als BHV-coördinator niet alleen voldoen, maar écht verschil maken op de werkvloer?
Dan begint dat bij inzicht, vertrouwen en het goede gesprek.
Wil je inzicht krijgen in je BHV-data en ontdekken hoe je dit kunt gebruiken om betrokkenheid te vergroten?
Neem contact op. Dan kijken we samen waar jouw BHV-organisatie nu staat.
Jordy Jagemann, CURA BHV